نیمانِم هکِتِه

 

اَی مازِندِرون ، هارِش چِه تی اما رِ شِه نِشین هاکردی
نیما اُم تیرون دِلِه زیوِش جِه کَمِّل بَویئِه اُ هکِتِه
هر کِه مازرون جِه دیا بَشوئه ، سَر کَفِنه نیما زار حال


ای مازندران ، ببین که چه گونه ما را به انتظار خودت نشاندی
نیما هم از زندگی در تهران خسته و بیزار شده
هر کس خارج از مازندران برود ، حال و روز ناخوش نیما را درک می کند

 


نِشین هاکردن: به انتظار نشاندن
زیوِش: زندگی
دِلِه: داخل ، دَرون
دِیا ، دی یا : بیرون ، خارج
کَمِّل بویئِن ، زَلِّه بَویئِن : بیزار شدن
بَویئِن ، بَییئِن ( بَیییِن، بَیِّن ) ، بَبیئِن : شدن
هکِتِن : خسته شدن
سَر دَکِتِن : فهمیدن ، متوجه شدن ، درک کردن

دماوند

مازِندِرون گِلِکِمِه ، این جیگه دِله تبری یا مازندرونی که گیلکی زوون اتا تاءِ جه نویسمه.

3 دیدگاه در “نیمانِم هکِتِه

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *